Wiersze Krystyny Furtak

Krystyna Furtak jest niepełnosprawną malarką i poetką. Studiowała historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. 

*

czas noszony na rękach
wznawia żer
w prześwitach ulic
dotykam wzrokiem
senne powidoki
i krajobraz wcieleń księżyca
wyciekam
jak woda ze skalistych brzegów
rosa kapie na oczy
źródlanego oddechu
ciało eteryczne
bieg półtonów
to nie ja byłam rybą

21.11.1999 – Lubartów

*
odradzam się
w trójkątnych myśli jutrzennych
zapach przeskoków nocy
zmienia się na grafit oczu
wyrwanych z rąk i twarzy
odlot
szybkość wiatru
poziom i pion na palcach
szum cmentarnych źrenic
ja – źdźbło
odlane z głębin
czerwieni dotyku kości
na bezkształtnej fali
odcisk zranionego świtu
przyrastam do siebie
martwym już ołówkiem
zbieram echa błysków
ognistego pola
cisza wysączana z rękawa z kieszeni
z płaszczyzn zimowego powietrza
człowiek – odbicie
przepływa obok brzegu

21.11.1999 – Lubartów